Rouwen?

Een gedeelte uit het boek Broederziel alleen? 122-123

Want waar rouw je als mens om? Is het niet zo dat je altijd rouwt om de liefde? Om de liefde die je gekend hebt, of de liefde waar je op gehoopt had. Om liefde die je hebt verloren, om liefde die je hebt gegeven of om liefde die je niet hebt gegeven. Rouwen is: je realiseren dat het niet de dood is die ons scheidt, maar de liefde die ons verbindt.

Rouwen is een proces waarbij je je opnieuw opent voor de liefde om je zelf weer te kunnen geven. Is dat ook niet precies de reden waarom we er als broers en zussen belang bij hebben om te rouwen? Dat we ons opnieuw leren openstellen voor het leven, opnieuw leren leven? Rouwen klinkt somber, maar het is eigenlijk een uiterst levenslustige bezigheid! Niet vrolijk of gemakkelijk, maar zo zinvol.

 

Rouwen om je broer of zus vergt de moed om je kwetsbaarheid te voelen en tranen in je ogen te hebben als je aan hem of haar denkt, of iets over ze wilt vertellen.
Geen tranen van verdriet maar tranen van dankbaarheid en ontroering over ons bestaan.

Het is je eigen opgave om met dit verlies van je broer of zus in het reine te komen maar dat wil niet zeggen dat je het alleen moet doen. Je mag er vanuit gaan dat er mensen om je heen zullen zijn, die je willen steunen en helpen...

Graveyard